Εκτύπωση

Διδάχθηκε τη διάκριση των εξουσιών ο Κοντονής;

Δημοσίευση: 13 Δεκ. 2017,14:58 |

Όταν ο Αλέξης Τσίπρας υποσχέθηκε στον Ταγίπ Ερντογάν (κατά δηλώσεις του τούρκου προέδρου, και του υπουργού του Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, που δεν διαψεύστηκαν) ότι θα του παραδώσει σε λίγες μέρες τους οκτώ τούρκους στρατιωτικούς, που κατέφυγαν στην Ελλάδα μετά το αποτυχημένο εναντίον του πραξικόπημα, ο έλληνας πρωθυπουργός είχε ένα ελαφρυντικό: μπορούσε να επικαλεστεί ότι δεν γνώριζε τίποτα για τη διάκριση των εξουσιών, άλλωστε στο σχολείο έκαναν καταλήψεις, δεν έκαναν αγωγή του πολίτου, στο πανεπιστήμιο σπούδασε μηχανικός και στην ΚΝΕ μάθαιναν λενινιστικά τσιτάτα.

Περίμενε όμως κανείς ότι, προκειμένου να είναι οι συριζαίοι κάθε λέξη του συντάγματος, όπως είχε υποσχεθεί ο Αλέξης Τσίπρας με το που έγινε πρωθυπουργός, την εφαρμογή των συνταγματικών κανόνων θα φρόντιζαν οι υπουργοί – και η διάκριση των εξουσιών προβλέπεται ρητώς στο ελληνικό Σύνταγμα. Εν προκειμένω, μάλιστα, καταλληλότερος ήταν ο υπουργός Δικαιοσύνης Σταύρος Κοντονής, ο οποίος μάλιστα είχε μείνει πολλά χρόνια στη Νομική, προφανώς για να τα εμπεδώσει καλύτερα.

Ήταν σημαντικό που ένας δικηγόρος είχε βρεθεί στην ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης, επειδή ως άνθρωπος της πράξης θα ήξερε από πρώτο χέρι τα προβλήματα. Κι επειδή ένας άνθρωπος της πράξης, που ιδεολογικά ανακαλούσε όπου στεκόταν κι όπου βρισκόταν την ιδεολογική ταυτότητα της δημοκρατικής, της αντιδογματικής Αριστεράς, θα μπορούσε να είναι δημοκρατικό αντίβαρο στον κίνδυνο η εκτελεστική να μην αναγνωρίζει την ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας, το δικαίωμά της να κάνει τη δουλειά της.

Γι’ αυτό μου είχε κάνει αλγεινή εντύπωση όταν, το περασμένο καλοκαίρι, ο συγκεκριμένος υπουργός είχε επιχειρήσει να δικαιολογήσει τον Πάνο Καμμένο, που νταραβεριζόταν με έναν ισοβίτη, πιθανότατα επιχειρώντας να του υπαγορεύσει το περιεχόμενο μαρτυρίας του. Η αντιπολίτευση, σαφέστατα, έκανε λόγο για αντιθεσμικές παρεμβάσεις, οι οποίες συνίστανται, απλώς, στην προσπάθεια επηρεασμού της δικαιοσύνης, στην παραβίαση δηλαδή της διάκρισης των εξουσιών.

Ένας νομικός παραβιάζει το αυτονόητο, τη διάκριση των εξουσιών, για λόγους πολιτικής ιδιοτέλειας; Δεν μπορούσα να το πιστέψω, ώσπου διάβασα δηλώσεις του υπουργού εναντίον δικαστηρίου που αποφάσισε να μην αποφυλακίσει κρατουμένη η οποία κατηγορείται για εμπλοκή σε υπόθεση τρομοκρατίας. Είναι δυνατόν ο υπουργός Δικαιοσύνης να συμπεριφέρεται σαν αριστερός κομματάρχης, και να κρίνει δημοσίως μια δικαστική απόφαση (χωρίς μάλιστα να ξέρει τα δεδομένα της προανάκρισης και της ακροαματικής διαδικασίας); Τι μάθαινε τόσα χρόνια στη Νομική;

Κι ύστερα, τις προάλλες, ο Σταύρος Κοντονής θεώρησε ότι πρέπει να ξιφουλκήσει εκ νέου κατά των δικαστών, επειδή εκείνοι σε ανακοίνωσή τους είχαν καταγράψει την ανησυχία τους για χειραγώγηση του έργου τους. Ο υπουργός αρνήθηκε την κατηγορία, είπε ότι η κυβέρνηση στηρίζει τους δικαστές σε θεσμικά και κλαδικά αιτήματά τους (τι δουλειά έχουν τα κλαδικά αιτήματα, τι δουλειά έχει ο συνδικαλισμός δηλαδή με την απονομή της δικαιοσύνης;) και διάφορα άλλα ωραία, που ανάγκασαν τον πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας να κάνει λόγο για «ωμή παρέμβαση [της κυβέρνησης] στη Δικαιοσύνη». Και ο γενικός γραμματέας της Ένωσης Εισαγγελέων, Νίκος Σάλτας, τόνισε αναφερόμενος στον Σταύρο Κοντονή ότι «δεν γνωρίζει τη διάκριση των εξουσιών». Για να δηλώνει ότι «ρόλος της κυβέρνησης είναι να προστατεύει τους θεσμούς και πρώτα και κύρια το κύρος της Δικαιοσύνης στα μάτια των πολιτών», ο Σταύρος Κοντονής μάλλον δεν μπορεί να κατανοήσει ότι προκειμένου ένας πολιτικός να προστατεύσει το κύρος ενός θεσμού πρέπει να έχει κύρος ο ίδιος και η κυβέρνησή του. Και για να έχει κύρος, ο ίδιος και η κυβέρνησή του, πρέπει και να γνωρίζει και να υπερασπίζεται τη θεμελιώδη δημοκρατική, αλλά και θεμελιώδη συνταγματική διάκριση, τη διάκριση των εξουσιών.

Αλλιώς δεν έχει κύρος – αλλά μια αίσθηση της ισχύος που του εξασφαλίζει η υπουργική του ιδιότητα.

Η ισχύς, ωστόσο, που δεν απορρέει από το κύρος, αντλείται από αυταρχικές πρακτικές και από ναρκισσισμό. Αν όντως ο Σταύρος Κοντονής έχει πτυχίο νομικού, που το πήρε με την αξία του, συνειδητά περιφρονεί, κατ’ επανάληψη μάλιστα, τη συνταγματική διάταξη για σεβασμό στη διάκριση των εξουσιών.

Εκτός αν πήρε το πτυχίο ως αριστερός συνδικαλιστής του φοιτητικού κινήματος, την περίοδο των εκπτώσεων, οπότε είναι κατανοητή η αδυναμία του να κατανοήσει τη δημοκρατική ευθύνη του. Αν είναι έτσι, αξίζει την ολόθερμη συμπάθειά μας. Κάποια στιγμή, πού θα πάει, θα μάθει.