Τεχνάσματα που δεν πιάνουν πια

Τεχνάσματα που δεν πιάνουν πια
(Φωτογραφία: ΑΠΕ)
Ηλίας Κανέλλης

Ποιος νομοθετεί, την ερχόμενη Δευτέρα, μάλιστα ένα μείγμα υποχρεωτικών μεταρρυθμίσεων που έχουν συνομολογηθεί με την Τρόικα στην εξειδίκευση ορισμένων από τις οποίες πλήττονται βάναυσα, με νέα και πολλή λιτότητα, οι όντως φτωχοί; Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, η απάντηση είναι εύκολη.

Εύκολη για όλους, αλλά όχι για την κομματική εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ, την αγαπημένη μου «Αυγή». Διότι στο πρωτοσέλιδό της (Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018) η εφημερίδα επιτίθεται στη Νέα Δημοκρατία. Η οποία είναι ασφαλώς κακιά, άσε που κατά την εφημερίδα είναι και «η φωνή των εργοδοτών» επειδή «ζητεί σκληρότερες ρυθμίσεις για την απεργία» με θέσεις που η εφημερίδα χαρακτηρίζει εφάμιλλες των «ακραίων θέσεων του ΔΝΤ».

Η ΝΔ θεωρεί ότι για να κηρυχθεί μια απεργία «είναι απαραίτητη η σύμφωνη γνώμη από το 50%+1, των οικονομικά τακτοποιημένων μελών». «Ετσι εξορθολογίζεται η διαδικασία λήψης της απόφασης και υπηρετούνται οι βασικές αρχές της συμμετοχικής δημοκρατίας, από τους ίδιους τους εργαζόμενους», λέει η σχετική ανακοίνωση του κόμματος.

Μάλιστα, προστίθεται κριτική στο νομοσχέδιο η οποία συνοψίζεται στα εξής: «Η προτεινόμενη διάταξη είναι κακότεχνη, αόριστη και αντιφατική. Δεν λαμβάνει καθόλου υπόψη τη διάρθρωση των πρωτοβάθμιων σωματείων πανελλαδικής και περιφερειακής εμβέλειας. Μοιραία, λοιπόν, θα προκαλέσει νέα προβλήματα που θα οδηγήσουν σε νέες δικαστικές διενέξεις και καταστρατηγήσεις που τελικά θα υπονομεύσουν την απεργία».

Αυτές τις προτάσεις, που έχουν μια αυτόνομη λογική, η «Αυγή» στην κριτική της (ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή) τις ισοπεδώνει σε έναν τίτλο. Γιατί; Επειδή η υπόλοιπη κομμουνιστογενής Αριστερά είναι στα κάγκελα με τους μνημονιακούς καιροσκόπους που μας κυβερνούν και την αναντιστοιχία εξαγγελιών και πράξεων της κυβέρνησης – και το ζήτημα είναι, για τους λίγο ζαλισμένους συριζαίους, οι ευθύνες να μετακυλισθούν σε κάποιους άλλους, εν προκειμένω στη ΝΔ. Λες και η ΝΔ νομοθετεί. Λες και η ΝΔ είναι κυβέρνηση.

Η στρεψόδικη μετάθεση ευθυνών στους άλλους είναι η μόνιμη στάση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, είναι η βασική πρακτική του Τσίπρα. Τα ίδια δεν είχε κάνει μετά το Όχι που έγινε Ναι; Όταν κατάφερε να πατήσει στα πόδια του, στην αντιπολίτευση δεν επιχείρησε να τα φορτώσει;

Όμως, αυτή η πρακτική τον καθιστά πρακτικά αδύναμο στο θέμα από το οποίο προσδοκά διαφόρων ειδών οφέλη, στο Μακεδονικό.

Βλέποντας πώς χρησιμοποιεί την αντιπολίτευση, μείζονα και μικρότερη, τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ ή το Ποτάμι έχουν κάθε λόγο να περιμένουν την κυβερνητική πλειοψηφία προκειμένου να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα, προκειμένου δηλαδή να ανακοινώσουν τι θα πράξουν στο θέμα του ονόματος, αν η διαδικασία προχωρήσει.

Σε πείσμα διαφόρων καλοθελητών που επιδιώκουν να μετατρέψουν το θέμα σε ενδονεοδημοκρατική διένεξη, πιθανόν και σε διένεξη εντός της Δημοκρατικής Συμπαράταξης (ή όπως αλλιώς λένε αυτό το χώρο) η αντιπολίτευση έχει πλέον μάθει. Θα περιμένει τη συμφωνία και τις κυβερνητικές προτάσεις. Θα περιμένει, δηλαδή, τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να πάψουν να είναι κυβέρνηση περιορισμένης ευθύνης.

Κι ας γράφουν ό,τι θέλουν τα φερέφωνα της κυβερνητικής κουτοπονηριάς.

in.gr

14o
14%
meteorologos.gr

Θεσσαλονίκη