Άνθρωπος της δεξιάς με ιδέες της αριστεράς

Ζαν ντ' Ορμεσόν: O αριστοκράτης των γραμμάτων, ο συγγραφέας της ευτυχίας

Ζαν ντ' Ορμεσόν: O αριστοκράτης των γραμμάτων, ο συγγραφέας της ευτυχίας
Ο Ζαν ντ' Ορμεσόν το 2011  
in.gr audio player
Ο γάλλος συγγραφέας και ακαδημαϊκός Ζαν ντ' Ορμεσόν (Jean d'Ormesson), που πέθανε την περασμένη νύχτα, σε ηλικία 92 ετών, στο Παρίσι, ήταν ένας γοητευτικός αριστοκράτης, μια από τις αγαπημένες προσωπικότητες της γαλλικής πνευματικής ζωής.

Τον Ιανουάριο του 2015 τιμήθηκε με τη μεγαλύτερη διάκριση για ένα συγγραφέα, την έκδοση του έργου του από τη συλλογή La Pléiade των εκδόσεων Gallimard. «Είναι μεγάλη συγκίνηση η La Pléiade. Μπαίνεις στη συλλογή των Chateaubriand, Aragon, Proust...» είχε δηλώσει τότε στο AFP.

Στον οίκο Gallimard εκδόθηκε το 1974 το εμβληματικό του έργο "Au Plaisir de Dieu", και εκεί πρόκειται να εκδοθεί το τελευταίο από τα σαράντα βιβλία του με τίτλο "Et moi, je vis toujours".

Το γαλάζιo, έξυπνο και πονηρό βλέμμα του, ο ηδονισμός του και το έργο του, δοκίμια για το πέρασμα του χρόνου και τη συνθήκη της ζωής, εξασφάλισαν στο γάλλο ακαδημαϊκό την αγάπη και την εκτίμηση των Γάλλων.

Το 2013 ο καρκίνος τού κόστισε οκτώ βασανιστικούς μήνες νοσηλείας. Εξαντλημένος, έγραψε μετά το επώδυνο αυτό επεισόδιο της ζωής του ένα μυθιστόρημα, "Comme un Chant d'Espérance", που εκδόθηκε το 2014 στις Editions Heloise d'Ormesson, που διευθύνονται από την κόρη του Ελοΐζ.

Στα 87 του χρόνια, ο "Jean d'O" έκανε το ντεμπούτο του στο σινεμά με την κωμωδία του Κριστιάν Βενσέν "Les Saveurs du Palais", στο ρόλο του Φρανσουά Μιτεράν, συχνός προσκεκλημένος του οποίου ήταν στο Μέγαρο των Ηλυσίων, αλλά και στο θέατρο,  με τη μεταφορά του βιβλίου του "La Conversation", ενός απολαυστικού διαλόγου ανάμεσα στον Ναπολέοντα και τον Καμπασερές.

«Το γράψιμο, μια χαρά και μια οδύνη»


Ο Ζαν ντ' Ορμεσόν, απόγονος μεγάλης αριστοκρατικής οικογένειας, ακολούθησε τον πατέρα του, πρεσβευτή και φίλο του Λεόν Μπλουμ, στη Γερμανία και τη Ρουμανία στη δεκαετία του '30, όπου έζησε την άνοδο του ναζισμού και τη διολίσθηση της Ευρώπης στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
 
Απόφοιτος της École Normale, με agrégation στη Φιλοσοφία, καταλαμβάνει υπουργικούς θώκους στις μεταπολεμικές κυβερνήσεις της Γαλλίας, γίνεται στέλεχος της Unesco και συνεργάζεται με εφημερίδες. Μόνο η λογοτεχνία αντιστέκεται μέχρι στιγμής σε αυτόν τον λαμπρό διανοούμενο.
Γιατί θέλησε να γράψει; «Ντρέπομαι λιγάκι: για να αρέσω σε ένα κορίτσι!» έλεγε. Ήταν να μην ξεκινήσει... Έγραψε περί τα σαράντα βιβλία: «Το γράψιμο, μια χαρά και μια οδύνη».

Η λογοτεχνική του καριέρα απογειώθηκε το 1971 με το έργο "La Gloire de l'Empire". Το 1973 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας, το μικρότερο σε ηλικία. Στη συνέχεια αναλαμβάνει τη διεύθυνση της εφημερίδας Le Figaro (1974-1977).

O Ζαν ντ' Ο κάνει εκστρατεία για την είσοδο της πρώτης γυναίκας στη Γαλλική Ακαδημία: Μαργκερίτ Γιουρσενάρ, το 1980.

Το 1982 γράφει μια αισθηματική βιογραφία του Σατομπριάν, "Mon dernier rêve sera pour vous", και συνεχίζει: "Histoire du Juif errant" το 1991, "La Douane de mer" το 1994.

«Άνθρωπος της δεξιάς με ιδέες της αριστεράς»


Ο Ζαν ντ' Ο μεταφέρει τους φιλοσοφικούς στοχασμούς του προς τη νέα γενιά, "Le Rapport Gabriel" ή "Presque rien sur presque tout", όπου καλλιεργεί την ελαφρότητα: «Η ανθρώπινη συνθήκη είναι σκοτεινή, πρέπει να την παίρνουμε με όσο περισσότερη χαρά γίνεται».

Το 2003 διηγείται τη ζωή του στο βιβλίο "C'etait  bien" και μιλά για το θάνατό του: «Το καλό ήταν η ζωή. Όχι η δική μου, φυσικά. Η ζωή καθαυτή. Μού άρεσε πολύ αυτό το σύντομο πέρασμα από τον κόσμο μας».

Ο τίτλος ενός από τα τελευταία του βιβλία: «Μια μέρα θα φύγω χωρίς να σας τα έχω πει όλα». Η πίστη στη λογοτεχνία, η δύναμη των συναισθημάτων, η διαύγεια, η αναζήτηση της ευτυχίας, η αναζήτηση της αλήθειας.

Ο Ζαν ντ' Ο έγραφε ότι ο αναγνώστης έπρεπε στο τέλος ενός βιβλίου να λέει «τι κρίμα που τελείωσε!»

in.gr, ΑΠΕ-ΜΠΕ

14o
14%
meteorologos.gr

Θεσσαλονίκη