Συνάντηση στο Σπίτι της Ποίησης

Με την Wendy ξέρεις να πίνεις κρασί....

Με την Wendy ξέρεις να πίνεις κρασί....
H Wendy Guerra  
in.gr audio player
της Μαρι-Μαντλέν Basho-Ρηγοπούλου

Είναι μία από τις πιο δημοφιλείς Κουβανέζες συγγραφείς, τα βιβλία της οποίας είναι μεταφρασμένα σε όλες τις γλώσσες. Και όμως, στην χώρα της λογοκρίνεται. Σε αυτήν την μαγευτική χώρα μας όπου υπάρχει έλλειψη αγαθών, εκτός από ποίηση και πολιτισμό, η Wendy Guerra συνεχίζει να ζει και να γράφει.

Για εκείνη, για τους φίλους της, για τους Κουβανούς που την διαβάζουν κρυφά, για τους εξόριστους Κουβανούς, αλλά και για εμάς τους υπόλοιπους σε όλο τον κόσμο. Την συνάντησα στο Σπίτι της Ποίησης (La Maison de la Poésie), ένα παριζιάνικο θέατρο του οποίου το πρόγραμμα εστιάζεται αποκλειστικά στην λογοτεχνία και την ποίηση.

Συνέδρια, διαλέξεις, μουσικές παραστάσεις, το μέρος αυτό προσφέρει στον θεατή τα καλύτερα της πρωτοποριακής (αβανγκάρντ) διανοούμενης γαλλικής αλλά και της διεθνούς τέχνης. Κατέφθασε προκειμένου να μιλήσει δημόσια για το τελευταίο της μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε στα γαλλικά, «Μια Κυριακή της Επανάστασης» («Un dimanche de révolution»), ενώ η εκδότριά της θα διάβαζε μερικά αποσπάσματα μεγαλοφώνως.

Είχαμε δώσει ραντεβού μία ώρα πριν την συνάντηση, δράξαμε λοιπόν την ευκαιρία και ήπιαμε μερικά ποτηράκια κρασί (εξάλλου βρισκόμασταν στο Παρίσι!) και φλυαρήσαμε λίγο. Γοητεύτηκα από την ενέργεια και το ποιοτικό της χιούμορ. Αν και γεννημένη το 1970, το πρόσωπό της μοιάζει με αυτό ενός κοριτσιού.

Αστεία και σοβαρή ταυτόχρονα, μιλά πολύ γρήγορα και πετάγεται από το ένα θέμα στο άλλο με έναν παιδικό ενθουσιασμό, ο οποίος έρχεται σε αντίθεση με την σοβαρότητα και την συγκέντρωση που θα επιδείξει κατά την διάρκεια του επικείμενου συνεδρίου. Αφηγείται με χιούμορ την αποκήρυξη που επέδειξε προς το πρόσωπό της η προηγούμενη Γαλλίδα εκδότριά της. «Εν πάση περιπτώσει, μισώ την Κούβα, δεν έχει νόημα να δημοσιεύω τα βιβλία σας», της είπε απερίφραστα.

Η Wendy μάς επικαλείται ως μάρτυρες, εκπλήσσεται, γελάει και στην συνέχεια πατάει μερικά πλήκτρα στο κινητό της, τράβηξε μια αυτοφωτογραφία (selfie) με όλους μας, την δημοσίευσε στο Facebook και έπειτα ασχολήθηκε με ένα άλλο θέμα. Δεν δύναμαι να καταλάβω όσα λέει, μιλά κυρίως ισπανικά, σε αντίθεση με μένα.

Καταλαβαίνει, όμως, τα γαλλικά και έτσι επικοινωνούμε, η εκδότριά της μεταφράζει ανά διαστήματα. Η Wendy μού μιλά για αυτούς τους δύο Κουβανέζους ποιητές που είναι ήδη ηλικιωμένοι και που κανείς δεν θέλει να δημοσιεύσει στην Κούβα.

«Είμαι έτοιμη να γράψω έναν πρόλογο για τον εκδότη που θα δεχθεί να τους δημοσιεύσει οπουδήποτε στον κόσμο, είναι κορυφαίοι ποιητές και κανείς δεν τους γνωρίζει!». Αρκεί να αναφέρουμε ότι η μητέρα της Wendy, ποιήτρια και εκείνη, βίωσε την ίδια μοίρα προτού η κόρη της βρει εκδοτικό οίκο για να δημοσιεύσει το συγγραφικό της έργο μετά το θάνατό της, προκειμένου να καταλάβει τι είναι αυτό που πυροδοτεί το πάθος της. Να ακουστεί η φωνή της, αλλά και αυτή όλων των ποιητών και των μυθιστοριογράφων, είναι μια πράξη μάχης, απόλυτης συμπλοκής. Πρόκειται για ζήτημα ζωής ή θανάτου.

Ενώ η Wendy μιλούσε, κατέλαβα τον εαυτό μου εξαπίνης να σκέφτεται το θαυμάσιο μυθιστόρημά της: Μια Κυριακή της Επανάστασης είναι η ιστορία μιας ποιήτριας που γνωρίζει την διεθνή φήμη, αλλά αντιμετωπίζεται ως παρίας στην Κούβα. Ενώ αγωνίζεται να βρει την θέση της σε μια κοινωνία που την απορρίπτει και χωρίς την οποία όμως δεν μπορεί να ζήσει επειδή στην Αβάνα βρίσκει την έμπνευση που την κάνει τόσο σπουδαία ποιήτρια, αυτή η νεαρή γυναίκα ζει στην απόλυτη μοναξιά και προσκολλάται στην ζωή μόνο μέσω της γραφής της.

Κοιτάζω την Wendy Guerra, η οποία είναι ανήσυχη, γελάει και κάνει και τους άλλους να γελάνε, και διηγείται μια πληθώρα ιστοριών και ένα ρίγος με διαπερνά: «Το χιούμορ είναι η ευγένεια της απελπισίας», δήλωσε ο Μπόρις Βιάν, και αμέσως κατάλαβα το αληθινό νόημα αυτής της πρότασης...

in.gr

14o
14%
meteorologos.gr

Θεσσαλονίκη