Ο σκηνοθέτης μιλά στο in.gr για την «Καύση»

Στράτος Τζίτζης: Η ψευτομαγκιά βαθύτερη αιτία της κρίσης

Στράτος Τζίτζης: Η ψευτομαγκιά βαθύτερη αιτία της κρίσης
Ο σκηνοθέτης Στράτος Τζίτζης (φωτογραφία: Άρης Ράμμος)  
in.gr audio player
Αθήνα
Πέντε άνθρωποι συγκεντρώνονται σε ένα σπίτι και καλούνται να αποφασίσουν τι θα κάνουν με τη σορό ενός καλού τους φίλου που μόλις έχει πεθάνει. Ο Στράτος Τζίτζης επιστρέφει μετά τα «45 τετραγωνικά» με μία ταινία που ανατέμνει την Ελλάδα της κρίσης. «Η ψευτο-μαγκιά ήταν για μένα ανυπόφορη και τη θεωρώ τη βαθύτερη αιτία της κρίσης. Το έλεγα από τότε, αλλά λίγοι το άκουγαν, συνεπαρμένοι οι περισσότεροι από το θρίαμβο των ντοπαρισμένων Ολυμπιακών, μέχρι που έφυγα από Ελλάδα το 2004, γιατί δεν άντεχα άλλο τη μπόχα. Ήταν ολοφάνερο ότι κάτι σάπιο υπήρχε στο βασίλειο της Δανιμαρκίας» λέει ο σκηνοθέτης σε συνέντευξή του στο in.gr.

Πώς αποφασίσατε να μεταφέρετε στη μεγάλη οθόνη μία δική σας θεατρική παράσταση;


Ήθελα να δώσω τη δυνατότητα να δει το έργο περισσότερος κόσμος και να μείνει να το βλέπουν. Η «Καύση» συμπεριλαμβάνει όλα όσα θέλω να πω για την Ελλάδα του σήμερα και ήταν ένα είδος εθνικού χρέους που εκπλήρωσα.

Στα «45 τετραγωνικά» κρυβόταν η ελπίδα. Στην «Καύση», όμως, βλέπουμε τη διάψευση των ελπίδων για μία γενιά ανθρώπων. Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να γράψετε τη συγκεκριμένη ιστορία;

Η Καύση έχει ένα τέλος που υπόσχεται στη συνέχεια κάτι φωτεινό και δείχνει κάποια προοπτική για το μέλλον, όπως τέλειωναν και τα «45 τετραγωνικά» και το «Σώσε με». Στην τελευταία σκηνή, μάλιστα, της Καύσης έβαλα να ακούγονται φωνές παιδιών που παίζουν στο δρόμο. Μετά το τέλος είναι η αρχή. Στη διάρκεια της ταινίας διαπραγματεύομαι τα βαθύτερα αίτια του αδιεξόδου της κατάστασης που ζούνε οι ήρωες (και έμμεσα οι Έλληνες), το οποίο οδηγεί σε κατάρρευση των ψευδαισθήσεών τους. Με την ταινία ήθελα να παρουσιάσω αυτά τα αίτια και να δείξω το αδιέξοδο σε όλη την κωμικοτραγική του διάσταση.

Ο θάνατος της ταινίας μοιάζει να αναφέρεται στο τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Πώς θα μοιάζει η εποχή που θα ανατείλει;

Η εποχή που θα ανατείλει θα έχει λιγότερα ψέματα, αναγκαστικά. Δεν ξέρω αν θα είναι καλύτερη ή χειρότερη σε όρους ευμάρειας, αλλά θα είναι περισσότερο αληθινή. Εν τω μεταξύ, μπορεί να περάσουμε μια μικρή κόλαση για να φτάσουμε ως εκεί και να πληρώσουμε ακριβά την αμετροέπειά μας, αλλά δεν γίνεται διαφορετικά. Είναι ο αναπόφευκτος κύκλος της τιμωρίας και της λύτρωσης.



Στην ταινία συναντάμε διάφορους τύπους ανθρώπων: αναρχικούς, ακροδεξιούς, θρησκόληπτους, διανοούμενους. Θέλατε να παρουσιάσετε ένα μωσαϊκό της Ελλάδας του σήμερα;

Δεν ήθελα να παρουσιάσω την Ελλάδα στον κύριο κορμό της, που είναι ο απλός κόσμος που προσπαθήσει να επιβιώσει με κάποιο τρόπο. Παρουσίασα κάποιες τάσεις που διατρέχουν το κύριο κορμό και τον τραβάνε σε διάφορες κατευθύνσεις.

Οι ήρωες της ταινίες απευθύνονται στον θεατή μέσα από κάποιους μονολόγους, όπου εκφράζουν απόψεις για τη ζωή και για τον άνθρωπο. Πώς επιλέξατε αυτή τη δομή της ταινίας;

Ήθελα να δώσω τη δυνατότητα στους χαρακτήρες να αποκαλύψουν κάτι από τη ψυχή τους και να το εκμυστηρευτούν στο κοινό, ζητώντας, κατά κάποιο, τρόπο την κατανόησή του.

Γιατί τοποθετήσατε το θέμα της καύσης ενός νεκρού στο επίκεντρο της ιστορίας; Είναι ένα θέμα επίκαιρο -τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια...

Το θέμα της καύσης του νεκρού δεν με απασχολεί αυτό καθ' εαυτό, αλλά το γεγονός ότι αυτή η επιλογή δεν είναι εύκολο να εφαρμοστεί στην Ελλάδα, για λόγους που δεν αφορούν τη βούληση των πολιτών, αλλά την ισχυρογνωμοσύνη των παπάδων. Επιδεικνύουν την εξουσία τους εμποδίζοντας την Ελλάδα να γίνει ένα σύγχρονο, ευρωπαϊκό, δημοκρατικό κράτος. Αυτή η καθυστέρηση της χώρας φταίει κατά πολύ για την κατάστασή της σήμερα.

Η υπόθεση της ταινίας εκτυλίσσεται στην Ελλάδα της κρίσης. Χρήματα που βγαίνουν στο εξωτερικό, συγκρούσεις στους δρόμους της Αθήνας, κοινωνικές αναταραχές. Για σας τι είναι κρίση;


Για μένα η κρίση είναι κάτι βαθύτερο, το οποίο το ένιωθα πολύ πριν συμβούν όλα αυτά. Όταν, προ κρίσης, έβλεπα αυτήν την επίδειξη νεοπλουτισμού, φρίκαρα. Μου φαινόταν εντελώς άρρωστο φαινόμενο, που δεν μπορούσα να το εξηγήσω με υγιείς οικονομικούς όρους. Αυτά τα λεφτά δεν δικαιολογούνταν από κάποια αντίστοιχη οικονομική δραστηριότητα. Προφανώς ήταν λεφτά άλλων, δανεικά (και αγύριστα, όπως αποδείχτηκε). Η ψευτο-μαγκιά ήταν για μένα ανυπόφορη και τη θεωρώ τη βαθύτερη αιτία της κρίσης. Το έλεγα από τότε, αλλά λίγοι το άκουγαν, συνεπαρμένοι οι περισσότεροι από το θρίαμβο των ντοπαρισμένων Ολυμπιακών, μέχρι που έφυγα από Ελλάδα το 2004, γιατί δεν άντεχα άλλο τη μπόχα. Ήταν ολοφάνερο ότι κάτι σάπιο υπήρχε στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Μέχρι που έσκασε το σπυρί και βγήκε όλο το πύον.

* Η «Καύση» του Στράτου Τζίτζη προβάλλεται από την Πέμπτη 3 Μαρτίου στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Αγγελική Στελλάκη

Newsroom ΔΟΛ

14o
14%
meteorologos.gr

Θεσσαλονίκη